ನನ್ನ ಗ್ರಂಥ ಸಂಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ಸಹೃದಯರು ಕೊಡ ಮಾಡಿದ ಕೆಲವು ಹಳೆಯ ಅಮೂಲ್ಯ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಇವೆ .ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು 1935 ರಲ್ಲಿ ಬಾಸೆಲ್ ಮಿಷನ್ ಮಂಗಳೂರು ಇವರಿಂದ ಪ್ರಕಟವಾದ 'ಲೋಕ ವ್ಯವಹಾರ ಬೋಧಿನಿ 'ಎಂಬ ಕೃತಿ . ಶ್ರೀ ಎಂ ಜಲಾಲುದ್ದೀನ್ ಎಂಬವರು ಕೃತಿಕಾರ .ಇದನ್ನು ಹೈ ಕೋರ್ಟ್ ವಕೀಲ್ ಯು ಸಿ ಕೃಷ್ಣ ಭಟ್ ಎಂಬವರಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿರುವರು.ಸಾಮಾನ್ಯ ಅರ್ಜಿ ,ಕೌಟುಂಬಿಕ ಪತ್ರಾವಳಿ ಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ವಿವಿಧ ಗೇಣಿ ಚುಟುಗಳು ,ಬಾಡಿಗೆ ಚೀಟು ,ಸೋಡಾ ಚೀಟು ,ವೀಲು ,ಪ್ರಾಮಿಸರಿ ನೋಟು ,ಸ್ಟ್ಯಾಂಪ್ ಡ್ಯೂಟಿ ,ಕೋರ್ಟ್ ಗಳ ನಡಾವಳಿ ,ಪರಿಭಾಷೆ ಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಡೈವೋರ್ಸ್ ಅರ್ಜಿ ವರೆಗೆ ಹೇಗೆ ಬರೆಯುವದು ಎಂಬ ವಿವರಣೆ ಇದೆ . ಇದರ ಮುನ್ನುಡಿಯ ಒಂದು ಭಾಗ ಈ ಕೆಳಗಿನಂತಿದೆ
ಪೀಠಿಕೆ
ವಿದ್ಯಾ ಧನವು ಧನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನವಾದದ್ದು . ವಿದ್ಯಾ ವಿಹೀನ: ಪಶು: ಎಂಬ ಸತ್ಯಾರ್ಥವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿ ,ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸರ್ವೇ ಜನರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಮರಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅಕ್ಷರವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಕುರುಡಾರಾಗಿರ ಬಿಡದೆ ಓದು ಬರಹ ಕಳಿಸುತ್ತಾರೆ . ಆದರೆ ಓದುಬರಹ ಬಂದಾಕ್ಷಣ ಪ್ರಪಂಚ ವ್ಯವಹಾರಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಬಂದ ಹಾಗಾಗಲಿಲ್ಲ . ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ ಕೊಂಡರೂ ,ಜನರೊಡನೆ ವಹಿವಾಟು ನಡಿಸಿ ನಾನಾ ತರದ ಅನುಭವ ವಾಗದವರು ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಕುರುಡರೇ ಅಗಿರುತ್ತಾರೆ .
ಆದಕಾರಣ ದಸ್ತಾವೇಜು ವಗೈರೆಯ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ವಾಚಕರಿಗೆ ಇರಬಹುದಾದ ಅಜ್ಞಾನವೂ ನಾಚಿಕೆಯೂ ಪರಿಹಾರ ವಾಗಬೇಕೆಂಬ ಮೋಹದಿಂದ ಕಾನೂನು ಕಾಯಿದೆಗಳನ್ನೂ ದೇಶರೂಢಿಯನ್ನೂ ಅನುಸರಿಸಿ ಈ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸ ಮುಂಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ . ಇದರಲ್ಲಿ ನ ನ್ನ ಸ್ವಂತ ಬುದ್ಧಿ ವಂತಿಕೆ ಏನೊಂದೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲವಾದರೂ ,ಗ್ರಂಥಗಳಿಂದಲೂ ವಕೀಲರೇ ಮೊದಲಾದವರಿಂದಲೂ ಅನುಭವ ಪಡೆದು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಈ ಸಣ್ಣ ಕೃತಿಯನ್ನು ಓದಿದ ಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ಸಾಧಾರಣ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿರುವ ಯಾವೊಬ್ಬನಿಗಾದರೂ ದಸ್ತಾವೇಜು ,ಗೇಣಿ ಚೀಟು ,ವಿಲ್ ನಾಮೆ ,ಕೈ ಪೇತು .ಫಿರಿಯಾದು ,ನಾನಾ ತರದ ಅರ್ಜಿ ಮುಂತಾದ್ದನ್ನು ಬರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಧೈರ್ಯ ವುಂಟಾಗುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ,ಮೂರಾವರ್ತಿ ಓದಿದರೆ ಯಾ ಇದರಲ್ಲಿ ನಮೂನೆಗಾಗಿ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ದಸ್ತಾವೇಜು ವಗೈರೆಗಳ ನಕಲು ತೆಗೆದರೆ,ಬೇರೆ ಹೊಸ ದಸ್ತಾವೇಜು ಗಳನ್ನು ಠರಾಯಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವೂ ಬಂದೀತೆಂಬ ಭರವಸೆಯಿದೆ .
ಅದಲ್ಲದೆ ಹಳ್ಳಿಪಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ ,ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪ್ರಾಯ್ಮೇರಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ವರೆಗಾದರೂ ಕಲಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಸಂದರ್ಭ ಬಿದ್ದಾಗ -'ಮಗಾ ಇವನಿಗೊಂದು ರಶೀದಿ ಬರೆದುಕೊಡು ,ಇಲ್ಲವೇ ಚಾಲ ಗೇಣಿ ಚೀಟು ಬರೆದು ಹಾಕು ಎಂತೆಂದರೆ 'ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಬರೆಯಬೇಕೆಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲಪ್ಪ್ಪಾ''ಎಂತ ಮಗನು ಹೇಳಲು ,ಇವನಿಗೆ ಬರಹ ಕಲಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಮಾಡಿದ ಖರ್ಚು ಅಪ್ರದಂಡವೇ ಎಂತ ಎಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ್ತಾರಲ್ಲ !ಬರಹ ಕಲಿತ ಮಗನೋ ಅಳಿಯನೋ ಮನೆರಲ್ಲಿರಲಾಗಿ ಒಂದು ರಶೀದಿಯನ್ನೋ ,ಗೇಣಿ ಚೀಟನ್ನೋ .ಅರ್ಜಿಯನ್ನೋ ಇತರರ ಕಾಲು ಹಿಡಿದು ,ಅವರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕಾದುಕೊಂಡು ,ಮಗನ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕಾಗಿ ಮುಂಚೆ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿದ ಹಣದ ಬಡ್ಡಿ ಗೆಂಬಂತೆ ತಮ್ಮ ಸಮಯವನ್ನೂ ದುಡ್ಡನ್ನೂ ವ್ಯಯ ಮಾಡ ಬೇಕಾಗುವಾಗ 'ಊಟಕ್ಕಿಲ್ಲದ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಯಾತಕ್ಕೂ ಬೇಡ 'ಎಂಬಂತೆ ಈ ಕಾಲದ ಶಾಲಾ ವಿದ್ಯೆಯ ಮೇಲೆ ಹಳ್ಳಿಯವರಿಗೆ ನೀರಸ ಹುಟ್ಟುವುದು ಸಹಜವಲ್ಲವೇ ?
